ನಮಗೆ ಮಾತೆ, ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯರಿಗೆ ಮಾಂಸ! ಆದರೆ…

ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಎದುರಲ್ಲೇ ಎರಡು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರಪಂಚಗಳು ಒಂದೇ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ಬಾಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡುತ್ತಾ ಬೆಳೆದಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ದನಕರುಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ರೀತಿಗೂ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ರೀತಿಗೂ ಆಕಾಶ ಭೂಮಿಯಷ್ಟು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ.

ಒಂದು ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ದನಕರುಗಳು ಕೇವಲ ಕೃಷಿ ಲೆಕ್ಕಪತ್ರದ ಒಂದು ಸಾಲು ಅಷ್ಟೇ. ಹಾಲು, ಮಾಂಸ ಅಥವಾ ಚರ್ಮದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಒಂದು ಸರಕು. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕತೆ ಇದೆಯೇ ಹೊರತು ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವೂ ನೇರ ಉದ್ಯಮ.

ಆದರೆ ನನ್ನ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಥೆಯೇ ಬೇರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹಸು ಅಂದರೆ ಬರಿ ಪ್ರಾಣಿಯಲ್ಲ; ಆಕೆಯನ್ನು ‘ಗೋಮಾತೆ’ ಎಂದು ದೇವತೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ. ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಒಂದು ಮಾತೃಸ್ವರೂಪ ಅದು. ಹೊರಗಿನ ಜನಕ್ಕೆ ಇದು ಅತಿಯಾದ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯಂತೆ ಕಂಡರೆ, ಇಲ್ಲಿಯ ಜನಕ್ಕೆ ಇದು ಪರಂಪರೆ.

ಆದರೆ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಭಾಷಣಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನೋಡಿದರೆ, ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಚರ್ಚೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ, ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ಬೀದಿಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಬಿದ್ದು ಕೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಟು ಸತ್ಯ, ಕ್ರೂರ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಬೂಟಾಟಿಕೆ ನಮಗೆ ಎದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ದೈವತ್ವ ಮತ್ತು ಬೀದಿಯ ಕಟು ಸತ್ಯ

ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಸುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದು ಬರಿ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಅಂದಿನ ಜನರ ಬದುಕಿನ ಕಟು ಸತ್ಯವಿತ್ತು. ಕೃಷಿಯನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಸುವೇ ಆ ಕುಟುಂಬದ ದೊಡ್ಡ ಆರ್ಥಿಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಕುಡಿಯಲು ಹಾಲು, ಗದ್ದೆ ಉಳುಮೆಗೆ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸಗಣಿಯನ್ನು ಇಂಧನವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹಸುವನ್ನು ಕೊಂದು ತಿನ್ನುವುದು ಎಂದರೆ ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕಾಗಿ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ಹಾಳುಮಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಆರ್ಥಿಕ ಅಗತ್ಯವೇ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಪವಿತ್ರ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿ, ಹಸುವಿಗೆ ‘ಗೋಮಾತೆ’ಯ ಸ್ಥಾನ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಆದರೆ ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ನಗರಗಳ ರಸ್ತೆಗಿಳಿದರೆ ಆ ದೈವತ್ವಕ್ಕೂ, ಇಂದಿನ ಸತ್ಯಕ್ಕೂ ಇರುವ ಅಂತರ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ:

ಗೋಮಾತೆ ಎಂದೆವು, ಬೀದಿಗೆ ತಳ್ಳಿದೆವು!

ನಾವು ಹಸುವನ್ನು ತಾಯಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ನಡವಳಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಅಷ್ಟೇ ಅಮಾನವೀಯವಾಗಿದೆ:

ಉತ್ತರವೇ ಇಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ಪವಿತ್ರತೆಯ ವಿಪರ್ಯಾಸಗಳು

ನಮ್ಮ ದೇವತಾ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಿ ನಿಲುವುಗಳು ಬಯಲಾಗುತ್ತವೆ:

ಮುಸುಕಿಲ್ಲದ ಕಟು ಸತ್ಯ

ಗೋ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಚಾನೆಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಆಸ್ಕರ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನೇ ನೀಡಬಹುದು!

ಟಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ತಳಿಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಗಂಟಲೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ಹಾಲಿನ ವ್ಯಾಪಾರದ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ವಿದೇಶಿ ತಳಿಗಳಾದ ಜೆರ್ಸಿ ಮತ್ತು ಹಾಲ್‌ಸ್ಟೀನ್ ಹಸುಗಳಿಗೆ ರತ್ನಗಂಬಳಿ ಹಾಸಿ ಕರೆತರುತ್ತೇವೆ. ಹಸು ಹಾಲು ಕೊಟ್ಟು ಲಾಭ ತರುವವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದಕ್ಕೆ ರಾಜೋಪಚಾರ. ಅದೇ ಹಾಲು ಕೊಡುವುದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ, ಅದರ ಬಾಡಿಗೆಯನ್ನು ಭರಿಸಲಾಗದೆ ಬೀದಿಗೆ ತಳ್ಳಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ! ಆಹಾ, ಎಂತಹ ಅದ್ಭುತವಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರತೆ ಅಲ್ವೇ?

ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೈಟೆಕ್ ಗೋಶಾಲೆಗಳ ಕಥೆಯಂತೂ ಕಣ್ಣೀರು ತರಿಸುವ ಹಾಸ್ಯ! ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಫೋಟೋ ಶೂಟ್‌ಗೆ, ಚುನಾವಣಾ ಭಾಷಣಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಿ ಅನುದಾನದ ಚೆಕ್‌ಗಳನ್ನು ನಗದೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಗೋಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸದಂತೆ, ಅದೇ ಗೋಶಾಲೆಗಳ ಒಳಗಡೆಯೇ ಸಾವಿರಾರು “ಪೂಜನೀಯ” ಹಸುಗಳು ಸರಿಯಾದ ಮೇವಿಲ್ಲದೆ, ಸ್ವಂತ ಮಲಮೂತ್ರದಲ್ಲೇ ನರಳಿ, ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಸಾಲಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತವೆ. ಕ್ಯಾಮೆರಾಗೆ ಕಾಣಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಸತ್ತೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥವೇ?

ನಮ್ಮ ನೈತಿಕತೆಯ ತಮಾಷೆ ಇಲ್ಲೇ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಲಿಗೆ ಒಳೆಯುವ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಚರ್ಮದ ಶೂ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಚರ್ಮದ ಸೀಟುಗಳಿರುವ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತೇವೆ, ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಫ್ಯಾನ್ಸಿ ಬೋನ್ ಚೈನಾ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ! ಹಸುವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪವಿತ್ರತೆಯ ಗುರಾಣಿ ಹಿಡಿದು, ಅದರ ಸಹೋದರ ಸಂಬಂಧಿ ಎಮ್ಮೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೇ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಮಾಂಸದ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ವಿದೇಶಿ ವಿನಿಮಯ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತೇವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಡಿಕ್ಷನರಿಯಲ್ಲಿ “ಹಸು” ಮತ್ತು “ಎಮ್ಮೆ” ಎಂಬ ಎರಡು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪದಗಳಿವೆಯಲ್ಲ!

ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ದನದ ಮಾಂಸದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಥಳಿಸುವ ಅದೇ ಭಕ್ತರು, ದೇಶದ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಚರ್ಮ ಮತ್ತು ಮಾಂಸದ ರಫ್ತು ಉದ್ಯಮದಿಂದ ಬರುವ ಜಿಎಸ್‌ಟಿ ಮತ್ತು ತೆರಿಗೆಯ ಹಣವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೇ ಮಡಿಯಿಲ್ಲದೆ ಜೇಬಿಗೆ ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ!

ಆಧಾರ್ ಕಾರ್ಡ್ ಇದ್ದರೆ ನಿಷೇಧ, ವಿದೇಶಿಗರಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯ!:

ಅಂದರೆ ಇದರ ಅರ್ಥವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಜೆಯಾಗಿ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಆಧಾರ್ ಕಾರ್ಡ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿರುವ ನೀನು ದೇಶದ ಒಳಗಡೆ ಇದನ್ನು ಮುಟ್ಟುವಂತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದೇ ಮಾಂಸವನ್ನು ಗಡಿ ದಾಟಿಸಿ, ವಿದೇಶಿಗರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಎಣಿಸಬಹುದೇ? ಪ್ರಪಂಚದ ಮಿಕ್ಕ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಮನುಷ್ಯರು, ಅವರು ತಿನ್ನಬಹುದು, ಆದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದು ಅಪಚಾರ! ಅಬ್ಬಾ, ಎಂತಹ ಅದ್ಭುತವಾದ ನೈತಿಕತೆ!

ಈ ಬೂಟಾಟಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಾದರೂ ವಾದ ಮಾಡಬೇಕಿದ್ದರೆ ಬನ್ನಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಾದರದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಬರುವ ಮುನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ. ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನಾನು ಈ ಮಾಂಸ ಸೇವನೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು ನಾನು ಇದನ್ನು ಎಂದೂ ತಿಂದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನಟಿಸುವ ಯೋಗ್ಯತೆಯೂ ನನಗಿಲ್ಲ. ಹೌದು, ನಾನು ಇದನ್ನು ತಿಂದಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಹಸುಗಳನ್ನು ಸಾಕಿ, ಪಾಲನೆ ಮಾಡಿದ ಅನುಭವವೂ ನನಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಈ ವಿಷಯದ ಎರಡೂ ಮಗ್ಗುಲನ್ನು ನಾನು ಆಳವಾಗಿ ಬಲ್ಲೆ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿದ್ದರೂ ಕೇಳಿ, ಉತ್ತರಿಸಲು ನಾನು ಸದಾ ಸಿದ್ಧ!

ಹಾಲು ಕೊಡುವವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಸುವನ್ನು ‘ಅಮ್ಮ’ ಎಂದು ಕರೆದು, ಆಮೇಲೆ ಕಸದ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ 50 ಕೆಜಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತಿನ್ನಲು ಬಿಡುವುದಾದರೆ ಅಥವಾ ಕಾನೂನಿನ ಪದಗಳ ಆಟ ಆಡಿ ಅದರ ಸಹೋದರ ಸಂಬಂಧಿ ಎಮ್ಮೆಗಳನ್ನು ಕೊಂದು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಎಣಿಸುವುದಾದರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ‘ಆರಾಧನೆ’, ‘ಸಂಸ್ಕೃತಿ’ ಅಥವಾ ‘ಪೂಜೆ’ ಎಂದು ಕರೆದು ರಂಗೇರಿಸಬೇಡಿ. ಇದು ಪವಿತ್ರತೆಯ ಮುಸುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಕಸಿಯಾದ ಬೂಟಾಟಿಕೆ ಅಷ್ಟೇ!

ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ಮತ್ತು ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳೇನು? ಕೆಳಗಿನ ಕಾಮೆಂಟ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬರೆದು ತಿಳಿಸಿ!