ನೆನಪುಗಳ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಬ್ಲ್ಯಾಕಿ

ಸಕಲೇಶಪುರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ತಾಯಿಯ ಕಡೆಯ ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬದ ಜೀವನವು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಗಿಜಿಗುಡುವ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹದಿನೈದು ಜನರ ಜೊತೆಗೆ ಹಸುಗಳು, ಕೋಳಿಗಳು, ಬೆಕ್ಕುಗಳು, ನಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಹಂದಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಸಾಲು ಸಾಲು ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಇದ್ದವು. ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಉಳಿದವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಈ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಂದರೆ ಪಂಚಪ್ರಾಣವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಪ್ರೀತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳನ್ನು ಮುದ್ದಾಡುವುದರಲ್ಲಿ, ಉಣಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಅವುಗಳತ್ತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಆನಂದ ಏನೆಂಬುದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಿಸಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇನೂ ಕಾರಣವಿರಲಿಲ್ಲ.

ನನಗೆ ಐದು ವರ್ಷವಿದ್ದಾಗ ನಡೆದ ಆ ಘಟನೆ ಇಂದಿಗೂ ನೆನಪಿದೆ. ಅಂದು ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮಗುವಿನ ನಾಮಕರಣ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಸಂಭ್ರಮವಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಗು, ಊಟದ ಸಡಗರ ಮತ್ತು ಸತ್ಕಾರಗಳದ್ದೇ ಹವಾ. ಭರ್ಜರಿ ಊಟ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಪಾನೀಯಗಳ ಬಳಿಕ, ನನ್ನ ತಂದೆ ಹಾಗೂ ಮಾವಂದಿರು ಜೀಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೌಂಡ್ ಹೋಗಿ ಬರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಅವರು ತಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಗಮನವೊಂದು ಸೆಳೆಯಿತು—ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಗು ಇತ್ತು, ಮತ್ತು ಅವರು ತಮ್ಮ ಶರ್ಟ್‌ ಒಳಗಡೆ ಏನನ್ನೋ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಅವರು ತಮ್ಮ ಶರ್ಟ್ ಒಳಗಿನಿಂದ ಒಂದು ವಾರದ ಪುಟ್ಟ ನಾಯಿಮರಿಯನ್ನು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ತೆಗೆಯುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದೆ. ಆ ಮರಿಗೆ ಚಳಿಯಾಗಬಾರದೆಂದು ಹಾಗೆ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ನಾನು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತೆ. ಪಪ್ಪಾ ಆ ನಾಯಿಮರಿಯನ್ನು ಶರ್ಟ್‌ನೊಳಗೆ ಏಕೆ ತಂದರು? ಬಹುಶಃ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಪುಟ್ಟ ಜೀವಕ್ಕೆ ಚಳಿಯಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ಯೋಚಿಸಿರಬೇಕು. ಕಾರಣ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಆ ಕ್ಷಣದ ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಅನುಭವವನ್ನು ನನಗಂತೂ ನಿರಾಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಅವರು ಮನೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮಾಯಿ (ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ) ತಕ್ಷಣವೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಲೋಟದಲ್ಲಿ ಹಸುವಿನ ತಾಜಾ ಹಾಲನ್ನು ತಂದು ಚಮಚದಿಂದ ಆ ನಾಯಿಮರಿಗೆ ಕುಡಿಸಿದರು. ಅದು ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅದರ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಮೂಡಿತು.

ದಟ್ಟವಾದ ಕಪ್ಪು ತುಪ್ಪಳವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಆ ನಾಯಿಮರಿಗೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ “ಬ್ಲ್ಯಾಕಿ” ಎಂದು ಹೆಸರಿಡಲಾಯಿತು. ಆ ಹೆಸರನ್ನು ಮೊದಲು ಯಾರು ಇಟ್ಟರು ಎಂದು ಯಾರಿಗೂ ನೆನಪಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅದು ಅವನಿಗೆ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಒಪ್ಪುತ್ತಿತ್ತು.

ಬ್ಲ್ಯಾಕಿ ನಮ್ಮ ಪಪ್ಪಾ ಅವರ ನಂಬಿಕಸ್ಥ ಸಂಗಾತಿಯಾದ. ಆದರೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದೆ; ನಾನು ದೂರದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಬ್ಲ್ಯಾಕಿ ಇಷ್ಟವಿತ್ತೇ ಹೊರತು, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಬೇಕು ಅಥವಾ ಅವನನ್ನು ಆರೈಕೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸಕ್ತಿ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಅದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ, ಬ್ಲ್ಯಾಕಿಯಲ್ಲೊಂದು ಮರುಳು ಮಾಡುವಂತಹ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿತ್ತು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದ, ಮನುಷ್ಯರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದ. ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಮಾತನಾಡುವಂತಾಗಿತ್ತು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನಂತಹ ನಾಯಿ ಬೇರೆ ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ತಳಿ (breed) ಯಾವುದು ಎಂದು ನಮಗೆ ಎಂದಿಗೂ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ, ಬ್ಲ್ಯಾಕಿ ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯನಾಗಿದ್ದನೋ, ಅಪರಿಚಿತರಿಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಭಯಂಕರನಾಗಿದ್ದ. ಅವನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಒಬ್ಬ ಸದಸ್ಯ ಎಂದು ಬೇಗನೇ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದ.

ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ, ನನ್ನ ಆಬಾ (ತಾತ) ಹಸುಗಳ ಹಾಲು ಕರೆದು, ಅವುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಹೊಲಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಬ್ಲ್ಯಾಕಿ ಸದಾ ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ, ಇಡೀ ದಿನ ಅವರ ನೆರಳಿನಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ಆಬಾ ಹುಲ್ಲು, ಹಣ್ಣು ಅಥವಾ ಬೇರೇನನ್ನಾದರೂ ತರಲು ಹೊಲದ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಊಟದ ಡಬ್ಬವನ್ನು ಇಟ್ಟು ಹೋದರೆ, ಅವರು ವಾಪಸ್ ಬರುವವರೆಗೂ ಬ್ಲ್ಯಾಕಿ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಸಂಜೆ ಪಪ್ಪಾ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳುವಾಗ, ಒಂದು ಸರಳವಾದ ರಾಗವನ್ನು ಗುನುಗುತ್ತಾ, ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಸೀಟಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಬ್ಲ್ಯಾಕಿಗೆ ಅದು ಪಪ್ಪಾ ಅವರದ್ದೇ ಸೀಟಿ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ಓಡಿ ಬಂದು, “ಇವತ್ತು ನನಗಾಗಿ ಏನು ತಂದಿದ್ದೀರಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುವಂತೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಬ್ಲ್ಯಾಕಿ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿದ್ದ, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದ. ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯಲು ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನ ನೆನಪುಗಳು ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಹಸಿರಾಗಿರುತ್ತವೆ, ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಭಾಗವಾಗಿ ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ.

(ಬ್ಲ್ಯಾಕಿ ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಎಂದು ನಿಮಗೊಂದು ಕಲ್ಪನೆ ನೀಡಲು ಗೂಗಲ್‌ನಿಂದ ಪಡೆದ ಚಿತ್ರವಿದು.)